Shortfiller
P

Shortfillers kenmerken zich door hun machinale productie proces en typerende tabakken. doorsnee wordt de shortfiller ook wel Nederlandse sigaar genoemd omdat de Hollanders begonnen met het maken van de "droge sigaar" oftewel shortfillers. De sigaren waren niet goed op vocht te houden tijdens de lange reizen vanuit Indië. In Holland zelf was dat ook nogal moelijk en daarom begon men met de ontwikkeling van een droge sigaar. Over het algemeen werden hier kenmerkende tabakken als Brazil en Sumatra voor gebruikt.

Het binnengoed van de shortfiller sigaar bestaat uit verschillende soorten verknipte tabak die machinaal gebundeld en in het omblad gerold wordt. Sommige fabrieken rollen hun sigaren nog met de hand af, maar over het algemeen is het een volledig machinaal vervaardigde sigaar.

De Nederlandse sigaren/shortfillers zijn over de hele wereld beroemd om hun composities van tabakken en hun makkelijke rookgenot en toegankelijkheid.

Grote namen hierin zijn Huize Hajenius, van der Donk, Olifant, De Graaff, Compeanen.

Bij smalle, dunne sigaren spreekt men vaak van Cigarillo's. Sommige cigarillo's hebben een filter.
De Senorita's is in Nederland het bekendste en meest gerookte model. Meestal een lengte van ongeveer 10 centimeter, en 1 centimeter dik.
Een sigaar die vaak 's avonds, na het diner wordt gerookt is de Corona. Wat langer en dikker dan een senoritas, met een rookduur van een klein uurtje tot meer dan twee uur.
De Bolknak werd gebaseerd op de Tuitknak, en werd voor het eerst door Ritmeester gemaakt. De Bolknak is een taps uitlopend model, en wordt meestal als 'oude-mannen sigaar' gezien.
Een Tuitknak is een sigaar waarvan het einde taps toeloopt tot een dunne punt. Een beginnersfout is als de tuitknak aan het smalle deel in de mond wordt genomen, en wordt aangestoken aan wat dus het mondstuk is. Omdat een goede sigaar alleen bij het mondstuk is gelijmd, valt een tuitknak in dit geval snel uit elkaar.